Jak przygotować kijki trekkingowe do zimy? Wymiana talerzyków, konserwacja i bezpieczeństwo na śniegu

Zimą kijki trekkingowe odgrywają dużo większą rolę niż latem. Pomagają utrzymać równowagę na oblodzonych odcinkach, odciążyć kolana podczas schodzenia oraz stabilizować ruch podczas przebijania się przez głęboki śnieg. Aby jednak działały prawidłowo, muszą być odpowiednio przygotowane. Najważniejszym elementem jest ich długość – nieprawidłowe ustawienie może utrudniać marsz, wpływać na technikę oraz męczyć ręce i barki.

Podstawowa zasada mówi, że to, na jaką wysokość ustawić kijki trekkingowe, zależy od Twojego wzrostu i terenu, po którym będziesz ich używać. Na neutralnym, płaskim terenie ramię powinno być ustawione pod kątem około 90 stopni w stosunku do kijków. W praktyce wygląda to najczęściej tak:

• wzrost 160–170 cm – kijki ok. 110 cm,
• wzrost 170–180 cm – kijki ok. 120 cm,
• wzrost 180–190 cm – kijki ok. 125–130 cm.

Zimą możesz nieco zmodyfikować wysokość. Podczas podejścia kijki warto skrócić o kilka centymetrów, a podczas stromych zejść – wydłużyć. W głębokim śniegu większa długość pozwala zachować stabilność, dlatego znajomość zasad regulacji kijków da Ci przewagę. Jeśli zastanawiasz się, jak wyregulować kijki trekkingowe szybko i skutecznie, najlepiej ćwiczyć tę umiejętność jeszcze w domu, aby nie tracić czasu na mrozie.

Kijki trekkingowe – jak ustawić wysokość w warunkach zimowych?

Zimą warunki zmieniają się dynamicznie – jednego dnia idziesz po twardym śniegu, a następnego po mokrej, zapadającej się nawierzchni. Właśnie dlatego długość kijów powinna być regulowana. W odróżnieniu od lata zimą lepiej jest ustawić nieco dłuższe kijki, zwłaszcza na płaskich i lekko nachylonych odcinkach. Pozwoli Ci to pewniej pracować rękami, a jednocześnie uniknąć nadmiernego pochylania się do przodu.

Technika trzymania ma tu również duże znaczenie. Jeśli nie masz pewności, jak trzymać kijki trekkingowe, pamiętaj: nadgarstek powinien wchodzić do pętli od dołu, a uchwyt należy zaciskać lekko, bez napięcia. W rękawiczkach często chwyt jest silniejszy, dlatego warto go kontrolować, by nie przeciążać stawów dłoni.

Jak wymienić talerzyk w kijku trekkingowym i dlaczego jest to tak ważne zimą?

Mały, letni talerzyk praktycznie nie spełnia swojej funkcji na śniegu – kij wbija się zbyt głęboko, tracisz równowagę i rytm marszu. Z tego powodu przed wyjściem z kijkami zimą konieczna jest wymiana talerzyków na większe, tzw. śniegowe. Odpowiedni talerzyk zapobiega zapadaniu się kijków i zwiększa ich stabilność.

Jeśli nie masz doświadczenia, możesz zastanawiać się, jak wymienić talerzyk w kijku trekkingowym w najprostszy sposób. W większości modeli proces wygląda tak samo: talerzyk należy odkręcić, a następnie wkręcić nowy, mocując go na gwincie. Ważne jest, aby dokręcić go dość mocno – w przeciwnym wypadku może odpaść podczas marszu w głębokim śniegu. Jeśli Twój model ma talerzyk montowany „na klik”, wystarczy wcisnąć nowy element, aż usłyszysz charakterystyczne zatrzaśnięcie.

Warto mieć w plecaku zapasowy talerzyk – zimą zdarza się, że elementy plastikowe twardnieją i mogą pękać.

Konserwacja kijków trekkingowych zimą – co zrobić, zanim wyruszysz na śnieg?

Zimowe warunki są wymagające nie tylko dla turysty, ale i dla sprzętu. Śnieg, lód, piasek i wilgoć mogą skrócić żywotność kijków, jeśli nie poświęcisz im odpowiedniej uwagi. Właśnie dlatego regularna konserwacja kijków trekkingowych jest tak ważna.

Przed każdym zimowym wyjściem warto zrobić kilka prostych rzeczy:

• sprawdzić mechanizmy blokujące (twist lock lub flip lock), by upewnić się, że działają płynnie;
• wyczyścić segmenty kijów z piachu i kurzu, który zimą zamarza wewnątrz i utrudnia regulację;
• obejrzeć końcówki stalowe lub widiowe – stępione groty mają mniejszą przyczepność na twardym śniegu;
• przesmarować delikatnie elementy narażone na tarcie, jeśli producent na to pozwala.

To niewielka inwestycja czasu, która pozwala uniknąć przymarzania blokad czy utraty podpory na szlaku.

Bezpieczeństwo na śniegu – jak korzystać z kijków zimą?

Odpowiednio ustawione kijki pomagają utrzymać równowagę, ale nie zastępują raków ani raczków. Na oblodzonych odcinkach kijki mogą się ślizgać – dlatego ważne jest, by łączyć je z innym sprzętem, dostosowanym do warunków. Warto pamiętać, że zimą śnieg może być bardzo zróżnicowany: miękki, mokry, twardy, zlodzony lub przetarty przez wiatr. Każdy z tych typów podłoża wymaga innego sposobu wbijania kijów.

Na twardym śniegu grot powinien wbijać się pod lekkim kątem, aby zapobiegać ześlizgiwaniu się. W głębokim śniegu pomagają długie kijki z dużymi talerzykami – dzięki nim wbijasz kij w powierzchnię bardziej płasko i kontrolujesz ruch ciała.

Dużo osób pyta o kijki trekkingowe – jak ustawić wysokość w trudnym terenie? Jeśli poruszasz się w skośnym nachyleniu, skróć kij po stronie stoku, a wydłuż ten po stronie dolnej. Pozwoli to zachować równowagę i równe obciążenie ramion.

Jak dbać o kijki trekkingowe po powrocie ze szlaku?

Po zimowym marszu kijki mogą być mokre, oblodzone i zabrudzone. Aby służyły długo, warto je dobrze osuszyć i przechowywać w temperaturze pokojowej. Zwróć szczególną uwagę na mechanizmy blokujące – pozostawiona wilgoć może uszkodzić elementy metalowe lub sprawić, że segmenty zaczną się zacinać.

Po każdym zimowym wyjściu wykonaj trzy kroki: rozkręć kijki, pozostaw do wyschnięcia, wyczyść segmenty. Dopiero wtedy złóż je i schowaj. Ta prosta procedura wydłuża żywotność kijków o wiele sezonów.

Jak przygotować kijki trekkingowe do zimy?

Zimowy trekking wymaga starannego przygotowania sprzętu, a kijki pomagają utrzymać równowagę i odciążają mięśnie. Warto wiedzieć, jak ustawić kijki trekkingowe, aby ich długość odpowiadała aktualnym warunkom i rodzajowi terenu. Zimą niezbędna jest też wymiana talerzyków na większe oraz regularna konserwacja kijków trekkingowych, dzięki czemu unikniesz problemów na szlaku.

Niezależnie od doświadczenia kijki trekkingowe są nieocenionym wsparciem podczas wędrówek w głębokim śniegu i na oblodzonych odcinkach. Odpowiednio przygotowane zapewniają stabilność, pomagają utrzymać tempo i zmniejszają zmęczenie mięśni – a to wszystko sprawia, że zimowe wędrówki stają się dużo bardziej dostępne i bezpieczniejsze.